มาเลเชีย..ไม่ได้เชี่ยอย่างที่คิด!!

วันนี้ลูกโทรหาแม่ไม่ติดเลยครับ ไม่รู้แม่ลืมชาร์จแบตมือถือ หรือที่บ้านไม่มีสัญญาณ หรือเปล่า ก็ไม่รู้ ช่วงนี้แม่คงเหงาน่าดู เพราะตั้งแต่ผ่าตัดขามา หมอก็เข้าเฝือกให้และสั่งห้ามเดินบ่อยๆ ตอนนี้แม่ยังมีปัญหาในการใช้ไม้ค้ำยัน เพราะน้ำหนักตัวที่มากเกินไปนั่นเอง ขนาดเวลาปกติที่ไม่เจ็บไข้ก็ไปไหนมาไหนไม่ค่อยสะดวกอยู่แล้ว ลูกเพิ่งกลับไปเยี่ยมแม่ช่วงวันเข้าพรรษา ลูกรู้ว่าแม่คงเบื่อและรำคาญตัวเอง ที่ทำอะไรไม่ได้เหมือนเก่า ลูกรู้ว่าแม่ไม่ต้องการเป็นภาระแก่ใคร เพราะตอนตื่นมาเข้าห้องน้ำช่วงตี3 แม่จะลุกมาคนเดียวเงียบๆ แม่คงกลัวว่าจะรบกวนลูกหรือคนอื่นๆ ที่กำลังนอนฝันหวานอยู่นั่นเอง แม่ครับ จริงๆแล้วแม่ไม่เห็นต้องเกรงใจพวกเราเลย เมื่อก่อนตอนที่เรายังเล็กๆ แม่ก็ต้องคอยตื่นมาป้อนนม เปลี่ยนผ้าอ้อมให้พวกเราด้วยความเต็มใจ ทุกครั้งที่เราไม่สบาย แม่ก็คอยเช็ดเนื้อเช็ดตัว ป้อนข้าว ป้อนยา ให้มิเคยขาด แม่คือเจ้าชีวิตของพวกเรานะครับ ลูกดีใจและภูมิใจจังเลยที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่ ขอบคุณสักล้านหน ที่แม่เลี้ยงลูกมาอย่างคนธรรมดาที่สุด ขอบคุณสำหรับนิทานก่อนนอนที่แฝงคำสอนคุณค่าของความเป็นคน ขอบคุณทุกคำดุด่าว่ากล่าวที่ทำให้ลูกไม่กล้านอกลู่นอกทาง ขอบคุณกับข้าวรสมือแม่ที่อร่อยที่สุดในโลกของลูก ที่ทำให้ลูกเติบใหญ่มาจนทุกวันนี้ ขอบคุณสำหรับความไว้ใจที่แม่มีในตัวลูก ขอบคุณทุกคำปรึกษาและคำแนะนำ ขอบคุณทุกๆอย่างนะครับแม่ แม่ครับ... แม่ยังจำได้หรือเปล่า ปีใหม่ 2548 ลูกแม่ทั้ง 2 คน กลับมาเยี่ยมบ้านอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน แม่บอกกับลูกว่า "แม่ภูมิใจเหลือเกินที่ลูกทั้ง2ของแม่เรียนจบปริญญากันทุกคน" แม่ครับ แม่รู้ไหมครับ ว่านั่นเป็นเหมือนรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่ลูกได้รับ จากความเพียรพยายาม มาตลอด4ปีเต็มในรั้วมหาวิทยาลัย ที่ๆเราห่างไกลบ้านไป เพื่อนำมาซึ่งความภาคภูมิใจของทุกคนในครอบครัว และเนื่องในโอกาสวันแม่ปีนี้ ลูกขออวยพรให้แม่ มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง หายจากความเจ็บไข้เร็วๆนะครับ ลูกรักแม่ครับ