มาเลเชีย..ไม่ได้เชี่ยอย่างที่คิด!!

ยัยอ้วน คือฉายาแม่ค้าหน้าบาน เอ๊ย ..หวาน

ตัวเล็กกว่าบ้านนิดนึง (สาบานได้..ไม่ได้โม้)

พื้นเพแกเป็นสาวเมืองร้อยเกิน ที่มั่นเกินร้อย

แล้วย้ายถิ่นฐานมาทำมาหากินถิ่นเมืองหลวง

เหมือนกับชาวอีสาน อีกครึ่งค่อนภาค (รวมทั้งผู้เขียนด้วย)

ร้านยัยอ้วนอยู่ในซอยเดียวกันกับออฟฟิศเรา

เป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ยกพื้นสูงแค่เข่า ทาสีน้ำตาลเข้ม

แกเช่าบ้านหลังนี้มานานนับสิบปีแล้ว

พวกเราลงมติว่า....บรรยากาศน่าเปิดร้านยาดองซะมากกว่า

............(จากโพลสำรวจของคนในซอย)..........

แต่แกก็เปิดร้านขายกับข้าวตามสั่ง (ชิมไปบ่นไป)

ด้วยเหตุผลที่ว่า กลัวสามีเมา แล้วพาลไม่ทำการบ้าน...ฮา

ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานบริษัทเรานี่แหละ

ที่ฝากท้องฝากไส้ไว้กับแกวันละ2มื้อ (เช้า-กลางวัน)

แรกๆที่ผมมาทำงานที่นี่ใหม่ๆ

ผมยังไม่กล้าเข้าร้านนี้

เพราะกลัวโดนแกกัด ต่อหน้าประชาชี

แต่ทุกวันนี้น่ะเหรอ....อย่าให้เซด

คนที่ไม่ได้เข้ามาทำความรู้จักกะแก

ก็จะขยาดแกเพราะความโผงผางเสียงดัง

ด้วยแกเป็นคนอีสานนั่นเอง จริงๆแล้วแกใจดีจะตายไป

ด้วยฝีปากที่เป็นเอกลักษณ์บวกกับความฮาน้องๆชวนชื่นของแก

ทำให้เรารักและผูกพันกับร้านนี้มาก

วันไหนที่แกไม่เปิดร้าน เราก็จะพลอยอดไปด้วย

โดยเฉพาะวันหวยออก แกมักจะปิดร้านเงียบ

ยกเว้นโดนหวยแ-ก วันรุ่งขึ้นเราก็จะกลับมาอิ่มหนำกันเช่นเดิม

มันคือสีสันและความบันเทิงเล็กๆน้อย

ของชาวออฟฟิศที่เคร่งเครียดกับการทำงาน

เลยต้องการเวลาผ่อนคลายบ้าง

ยิ่งถ้าวันไหนไม่ได้ประฝีปากกะแก

วันนั้นพวกเราจะรู้สึกหงอยๆ ยังไงพิกล

ตาบิน สามีแกเองมักจะเรียกยัยอ้วนว่า หมีแพนด้า

ผมคงไม่ต้องบรรยายโวหารอะไรอีกแล้ว

เพราะภาพมันชัดเจนเหลือเกิน

หมีแพนด้าใส่สายเดี่ยวสีแดง

ผ้ากันเปื้อนสีเขียว กางเกงขาสามส่วน

นี่แหละเป็นประโยคเดียวที่แกกล้าแซวศรีภรรยาผู้เลอโฉม

ผัวแก้วเมียขวัญคู่นี้ ช่วยกันทำมาหากินคนละไม้คนละมือ

โดยที่ยัยอ้วนเป็นผู้จัดการร้าน....

ตาบินเป็นผู้ช่วยที่ไม่มีปากมีเสียง (ยังกะจ้างแรงงานต่างด้าว)

แต่ทั้งคู่ยังขาดโซ่ทองมาคล้องใจ (อายุอานามก็ปาเข้าไปเลข5แล้ว)

มีหลายคนชอบแซวว่า ตาบินรึว่ายัยอ้วนกันแน่ที่เป็นหมันเนี่ย?

ลองให้ตาบินไปพิสูจน์กับสาวอื่นดูมั้ย?

ยัยอ้วนแกก็จะอารมณ์ดี ขำก๊ากเลยทีเดียวเชียวแหละ

เรามักจะมีเมนูแปลกๆมาให้แกทำให้กินอยู่เสมอ

ยัยอ้วนแกก็จะบอก อยากกินทำเอง

ร้านนี้ทุกคนจึงมีส่วนร่วม เหมือนบ้านตัวเอง

บางครั้งเราก็ตักนู่นตักนี่กินจนอิ่มแต่แกก็เก็บแค่ 20 บาท

ประโยคที่เราชอบแกล้งยัยอ้วนได้แก่

พวกเรา แพงจัง

ยัยอ้วน แพงก็กินข้าวกะเกลือ คิด5บาท

พวกเรา ไม่อร่อย

ยัยอ้วน เออ....ไม่ต้องแ-ก เทให้อีซอนย่าโน่น

พวกเรา หมูตกเกลือเหรอยัยอ้วน

ยัยอ้วน ถ้าเหลือสักชิ้นนะ แม่จะ...ฉอดๆๆๆ

พวกเรา ผักนี้ล้างยังอ่ะ

ยัยอ้วน ยังไม่ได้แช่ซันไลต์

พวกเรา วันนี้กับข้าวอร่อยมาก เริ่ดมากกก

ยัยอ้วน ขอร้องเหอะ.....อย่าพูดคำนี้เลย (พร้อมทำหน้าแดง ขวยเขิน)

***และนี่แหละคือสีสันวันทำงานของพวกเรา***