ผมจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าครั้งแรกที่ดูภาพยนตร์เรื่อง คู่กรรม ฉบับ คุณโอ วรุฒ วรธรรม กับคุณแหม่ม จินตหรา สุขพัฒน์ แสดงนำนั้นผมยังเด็กมาก แต่ก็รับรู้ได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่สนุก ประทับใจ และสะเทือนใจในขณะเดียวกัน โดยเฉพาะความโหดร้ายของพิษภัยสงคราม ที่ทำให้มวลมนุษยชาติต้องพบกับความสูญเสียอย่างยิ่งใหญ่ นั่นคือมุมมองของเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง

หลังจากนั้นก็มีผู้นำนวนิยายเรื่องนี้มาทำเป็นละครโทรทัศน์อีกหลายครั้ง แต่ผมไม่ใคร่สนใจนัก เพราะผมค่อนข้างที่จะรักเดียวใจเดียวว่างั้นเถอะ ก็ในเมื่อเรามีสิ่งที่เราประทับใจอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปชอบสิ่งอื่นอีกนี่นา จริงไหมครับ

จนกระทั่งวันหนึ่ง ในขณะที่ยังเป็นนักศึกษา ผมตั้งใจเข้าหอสมุดกลางเพื่อหาปุลากงมาอ่าน (เป็นอีกเรื่องที่ผมประทับใจสุดๆ อ่านหลายรอบมาก)แต่เพราะความขี้เกียจค้นในฐานข้อมูลจากเครื่องคอมพิวเตอร์เก่าๆ ผมจึงเลือกที่จะเดินตามชั้นวางหนังสือไปเรื่อยๆ หยิบเล่มโน้น ดูเล่มนั้น เพลินดีครับ เวลาผ่านไปประมาณ 3 ชั่วโมง ผมเริ่มเมื่อยขา และทนกับอากาศอันหนาวเหน็บของหอสมุดไม่ไหวแล้ว จึงตัดสินใจออกมา โดยมีคู่กรรมเล่ม1และเล่ม2 ติดมือมาด้วย (ลืมปุลากงไปซะงั้น)

ผมต้องหลบๆซ่อนๆ อ่านนวนิยายเรื่องนี้เพียงลำพัง (ยังกะอ่านหนังสือโป๊เนอะ) สาเหตุก็เพราะผมกลัวรูมเมทตัวดีมันจะเห็นตอนผมร้องไห้น่ะสิครับ ผมกล้าพูดเลยว่าคุณทมยันตี ทำให้คนอ่านต้องหลั่งน้ำตาให้กับความรักของพ่อดอกมะลิ (โกโบริ) และแม่อัง (อังศุมาลิน) ได้มากโขทีเดียวเชียวแหละ กว่าจะจบร้องไห้ซะเหนื่อยหอบไปหลายตลบ ทำไมนะการบอกรักใครสักคนนี่มันพูดยากขนาดนั้นเลยเหรอ เพราะความมีทิฐิ จึงทำให้ต้องสูญเสียสิ่งอันเป็นที่รักไป ถ้าเป็นเรานะเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นเด็ดขาด โฮะโฮะ ว่าไปโน่นนน

สาเหตุที่เขียนเรื่องคู่กรรมวันนี้ ก็เพราะว่าเพิ่งได้ดูวีซีดีอีกครั้งเมื่อคืนนี้ พี่เรายืมเพื่อนที่ทำงานเขามา ไม่รู้หามาได้ไง คุณวรุฒ ยังหน้าละอ่อนมากๆ ส่วนคุณแหม่มสวยอ่ะครับ มากด้วย ถ้ามีโอกาสก็หามาดูนะครับ ยังสนุกเหมือนเดิม

......อนาตะ โออาอิชิ มัตสุ ........