สิ่งดีๆที่(เผลอ)ทำหล่นหาย

อาจมีถ้อยคำที่ไม่สุภาพ ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ

 มึงบอกว่าเพราะกูไม่กล้า  ไม่กล้าทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ .

เลยปล่อยให้สิ่งดีๆในชีวิตหล่นหาย

มันก็คงจะจริงอย่างที่มึงว่านั่นแหละ .

กูถึงไม่โทษใครไงล่ะ รวมทั้งมึงด้วย .

ไม่รู้ดิ ถ้าเผื่อย้อนเวลาได้ กูก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่ากูจะกล้าพอไหม  .

กูคงเป็นคนขี้ขลาดในสายตามึง แต่จงรู้ไว้เถอะว่าเฉพาะกับมึงเท่านั้น 

¯

¯

¯

¯

¯ 

ไม่รู้ว่ามึงจะจำได้ไหม

แต่สำหรับกูแล้วทุกอย่างยังแจ่มชัด.

ไม่ว่าจะผ่านมานานสักแค่ไหนก็ตาม .

วันแรกที่ได้พบมึงคือวันเดียวกันกับที่กูสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป. 

และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาชีวิตกูก็เปลี่ยนไปจากเดิม .

มึงเป็นเพื่อนกู แต่กูไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับมึงซักหน่อย.

กูบอกมึงเสมอว่ามีความจริงตั้งมากมายซ่อนอยู่ในสิ่งที่เราได้ยินหรือได้เห็น 

¯

¯

¯

¯

¯ 

มึงชวนกูกินเหล้า กูกินเหล้าเป็นเพื่อนมึง.

มึงพล่ามเพราะความเมา กูทนฟังมึงในคืนที่หนาวเหน็บ.

มึงเสียใจ กูปลอบ

กูเสียใจ มึงไม่รู้หรอก 

¯

¯

¯

¯

¯ 

กูเคยถามมึงว่า ถ้ารักใครสักคนมึงจะให้เขารู้จากคำพูดหรือการกระทำ? .

มึงยิ้มแววตาเคลิ้มฝัน.

“รักเป็นคำกริยา เพราะฉะนั้นรักจึงต้องการการแสดงออก”.

“ใช่...นั่นคือรักของคนทั่วๆไป” กูคิดในใจ 

¯

¯

¯

¯

¯ 

กูเชื่อมึง เชื่อทุกอย่างที่มึงคิด. 

กูชอบมึง  ชอบทุกอย่างที่มึงเป็น.

แต่รักของกูมันซ่อนอยู่ลึก...ในหัวใจ 

¯

¯

¯

¯

¯ 

กูยังจำหนังสือที่เราอ่านด้วยกัน.

“คนอินเดียเชื่อว่า เพื่อนแท้มีไหล่ทั้งสองข้างไว้แบกรับสุขและทุกข์ของเพื่อน”.

มึงอยากมีอย่างนั้นบ้าง  กูก็อยากเป็นอย่างนั้นบ้าง.

..เราต้องการเหมือนกัน.. 

¯

¯

¯

¯

¯ 

ค่ำคืนอันเปล่าเปลี่ยว.

มึงเหงา กูเหงา.

มึงสบตากู กูสบตามึง.

มึงกอดกู กูกอดมึง. 

มึงจูบกู กูจูบมึง.

มึง....กู  กู....มึง

„

ƒ

‚



€

.......................... 

¯

¯

¯

¯

¯ 

เราหวังให้มันงดงาม.

เราหวังให้เป็นนิรันดร์.

มึงหวังให้ได้ดั่งใจ.

กูบอกเป็นไปได้ยาก.

มึงบอก Impossible nothing.

แต่กูยังไม่กล้าเดิมพันด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุดของกู 

¯

¯

¯

¯

¯ 

มึงขอคำตอบ  กูอึกอัก.  

มึงน้อยใจ  แต่กูเสียใจ.

กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ากูเสียใจ.

มึงได้ยินแล้วใช่ไหมว่ากูเสียใจ 

¯

¯

¯

¯

¯ 

มึงให้กูเลือก กูยังไม่กล้าเลือก.

มึงให้กูตัดสินใจ กูยังไม่กล้าตัดสินใจ.

“เป็นอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว”. 

มึงเงียบ...แล้วหายหัวไปจากชีวิตกู 

¯

¯

¯

¯

¯ 

กูใช้เวลาเพื่อหาคำตอบ.

กว่าจะเข้าใจความหมายเวลาก็ล่วงผ่าน...เนิ่นนาน.

คำว่าเสียใจช่างไร้ค่าเสียจริง 

¯

¯

¯

¯

¯ 

วันนี้กูโทรหามึง.   

“ที่โน่นหนาวไหม? ”. 

มึงถามกลับ “โทรมาแค่นี้เหรอ?”.  

กูตอบ “อือ” แล้ววางสายไป.

กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ามีความจริงตั้งมากมายซ่อนอยู่ในสิ่งที่เราได้ยินหรือได้เห็น