มาเลเชีย..ไม่ได้เชี่ยอย่างที่คิด!!

เมื่อคืนนี้ที่ห้องไฟดับตั้งแต่สามทุ่มกว่าๆ

ตอนนั้นผมกำลังอาบน้ำอยู่พอดี

มืดตึ๊ดตื๋อเลยครับ

รีบอาบรีบเสร็จ..คลำทางออกมา

เตะโน่นเตะนี่ไปทั่ว

เพราะห้องเราเช่าไว้เก้บของ ฮ่าๆๆๆ

หน้าสิ่วหน้าขวานยังมาขำอีก!!!

ควานหาไฟแช็คไปทั่ว

เอ๊ะ  ทำไมไม่เจอวะ????

ทั้งที่ความเป็นจริงมีไม่ต่ำกว่าสิบอันแน่ๆ

เพราะไปเที่ยวทีไรก็ซื้อใหม่ทุกที

จึงกลายเป็นของสะสมซะงั้น

เฮ้อ...เหนื่อยแล้วนะเนี่ยกว่าจะเจอ..จะโทษใครดีนี่

แล้วจะจุดกะไรฟะ...อ้อนึกออกแล้วเทียนเจลของชำร่วยงานแต่งพี่ไก่

ได้ใช้ประโยชน์ก็วันนี้แหละ

แสงสว่างจากหนึ่งแรงเทียนให้ความรู้สึก

ขมุกขมัว..และอึดอัดพอสมควร

รปภ.มาดู พี่แกซ่อมไม่เป็น

ช่างเหอะครับ  พี่กลับไปดูทีวีต่อเหอะ

ไม่ต้องสนใจว่าผมจะใช้ชีวิตคืนนี้และตอนเช้ายังไง

ขอบคุณครับที่เสียสละเวลาอันมีค่ามาดูให้

แล้วคืนนี้ทั้งคืนผมก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

นั่งกอดเข่าเจ่าจุก

เพ่งมองเปลวเทียน

เพลินดีเหมือนกันแฮะ

พลันนึกถึงเพลงนึงขึ้นมา

"เพลงแสงเทียน"

เทียนน้อยริบหรี่แสง

อ่อนแรงด้วยเหนื่อยล้า

ไร้คนจะนำพา

ลัดเลาะหา...มุ่งสู่ชัย

โอ้ครูศึกษาศาสตร์

องอาจ...อดทนใจ

หอบเอาความห่วงใย

มุ่งสู่ใจเด็กน้อยน้อย

ไม่หวั่น...แม้ลำบาก

อุปสรรค...ไม่หวั่นไหว

เพียงเพื่อแสงส่องใจ

เหล่าเด็กน้อย...คอยชื่นชม

ภาพวันเก่าๆในรั้วมหาวิทยาลัยผุดพรายขึ้นมาในห้วงคิด

อาทิตย์หน้ารับปริญญามอขอครับ

ขอโทษนะเพื่อน  ไปไม่ได้เจงๆๆๆ งานยุ่งว่ะ

นี่คือข้ออ้างสุดคลาสสิคของผมมมมมมม...

edit @ 10 Dec 2007 09:02:24 by nooddies