มาเลเชีย..ไม่ได้เชี่ยอย่างที่คิด!!

วันอาทิตย์เป็นทริปวงศาคณาญาติคับ

คนอื่นๆเค้านัดกันที่ชลบุรีตอนแปดโมงเช้า

แต่เรากะพี่จอมขี้เกียจสายนิดหน่อยเค้าเลยไม่รอ

ก้อเลยต้องถ่อสังขารกันไปเอง

ฮ่าๆๆๆๆๆ เพิ่งเลยมอเตอร์เวย์ไปนิดส์เดียวหลงซะงั้น

ด่ากันอยู่สักพักก็เจอยูเทิร์น...โล่งอกไปที

แสดงว่าต้องมีคนหลงบ่อยนะเนี่ยถึงมียูเทร์นใกล้ขนาดนี้

ผมเพิ่งรู้ว่ากรุงเทพฯ-จันทบุรี โคตรไกลเลย

ช่วงนี้ผลไม้ยังไม่ออกเยอะเท่าไร

สองข้างทางเต็มไปด้วยกองมะไฟ มีทุเรียนบ้างประปราย

ส่วนเงาะและมังคุดยังไม่มีให้ชิมเลย

กว่าจะถึงน้ำตกพลิ้ว ก็เกือบ11โมง

โอ้ว!! ทำไมอากาศอบอ้าวเยี่ยงนี้

ร้อนชื้น ชุ่มเหงื่อแถมคันไปหมด

หลานๆเล่นนำและให้อาหารปลาอย่างสนุกสนาน

แต่เราแฮ้งค์นิดหน่อยเลยนอนเฝ้าสมบัติ

อยู่ที่นี่ได้แป๊บเดียว ทุกคนลงมติว่าไปเล่นน้ำทะเลดีกว่า

เราเลยมาหาดแม่รำพึงกัน ลงเล่นตรงลานหินขาวพอดี

คนไม่ค่อยเยอะเท่าไร แต่ขยะเยอะโคตรๆ

ถุงพลาสติกเอย ขวดนมเอย เชือกเอย กระสอบปุ๋ยเอย

ไม่รู้มาจากไหนเยอะแยะ ลอยละล่องรอบตัวเรา

เห็นแล้วให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ทำไมหาดแม่รำพึงถึงสกปรกขนาดนี้ได้

หน่วยงานที่ดูแลรับผิดชอบหลับหูหลับตากันอยู่หรือไรมิทราบ

ทำไมถึงไม่สนใจรักษาสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นจุดดึงดูดผู้คน

ที่(หลง)มาพักผ่อนหย่อนใจและนำรายได้มาสู่ท้องถิ่นของพวกเค้า

เฮ้อ! เล่นแป๊บเดียวก็ขึ้นไปอาบน้ำ และขับรถหาร้านกินข้าวกัน

ไปเจอร้านอาหารอยู่ร้านนึง เป็นร้านคนใต้ แต่รสชาติจืดชืดต่างจากคนใต้ลิบลับ

ก็เลยกินไปงั้นๆ แต่ค่าอาหารตั้งสองพันกว่า ผู้ใหญ่ไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไร

แต่หลานๆดูมีความสุขดี..แค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับ