มาเลเชีย..ไม่ได้เชี่ยอย่างที่คิด!!

ว่ากันว่าวันจันทร์จะเป็นวันที่งานยุ่งที่สุดในรอบสัปดาห์

เห็นท่าจะจริง เพราะตั้งแต่มาถึงออฟฟิศ นาฬิกายังไม่ 8.30 ด้วยซ้ำ

ผมก็เริ่มเปิดคอมพิวเตอร์ จัดการกับงานที่สุมเกลื่อนอยู่บนโต๊ะตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้ว

ยอมรับครับว่าโต๊ะทำงานของผม แม่งโคตรรกจิงๆ รกสาดด รกเอี้ยย

แล้วแต่ใครจะสรรหาถ้อยคำมาชมเชย แต่ถึงจะรกแค่ไหน สกปรกยังไง

หาของเจอละกัน ทำงานเสร็จทันเวลาด้วย ขอแค่ใครอย่ามาจุ้นกับเศษกระดาษแม้แต่ชิ้นเดียวบนโต๊ะนี้

เพราะมันคือพื้นที่หวงห้าม  สิ่งเดียวที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับผมอยู่ทุกวัน ก็คือคีย์บอร์ดLogitech สีดำอันนี้

มันแข็งโป๊กมากมาย ผมต้องนั่งโน้มไปข้างหน้า โถมสรรพกำลังนิ้วทั้งหมดที่มีอยู่ทิ่มแต่ละตัวอักษร

เสียงดังกัมปนาท (เว่อร์ซะไม่มี คริคริ) รู้สึกช่งนี้นิ้วจะผอมแระ เหลือแต่พุงที่เริ่มห้อยโหนเป็นลิงค่างบ่างชะนี

ให้รำคาญเข็มขัด  ซักประมาณบ่ายสามครึ่ง ผมละสายตาอันแสบพร่า จากหน้าจอคอมพิวเตอร์

วันนี้กูทำไรมั่งวะ ทำไมมันยุ่งเป็นลิงหาเห็บหาเหายังงี้ นึกแล้วก็สมเพชตัวเอง (เฮ้ย แรงไป)

เออว่ะ มานั่งคิดดูดีๆ วันหนึ่งๆเราทำอะไรไปมั่งวะ ย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนตื่น อืม

* ตอนเช้าโคตรขี้เกียจตื่นเลย ถ้าเลือกได้ขอโดนเจ้านายด่าชุดใหญ่

เพื่อแลกกับให้กูได้นอนต่ออีกซักครึ่งชั่วโมง ฮ่าๆๆๆ (คุ้มกันมะ)

* แต่แล้วอำนาจฝ่ายต่ำก็แพ้พ่าย งัดสังขารร่าง ขึ้นมานั่งโงนเงน ทำใจพักนึง เข้าห้องน้ำไป

* แต่งตัวเสร็จออกจากห้อง เจ็ดโมงทุกวัน ตอนเดินบนSky walk อ่ะ โคตรเซ็งเลย

ถามตัวเองทุกวันว่านี่กูต้องเดินผ่านตรงนี้อีกกี่วันฟระ

* รอรถเมล์ สาย92 ปาดหน้าชาวบ้านเล่นพอได้เสียว

* ถึงออฟฟิศแปดโมง

* กินข้าวเช้า

* ทำงาน ก้มหน้างุดๆๆ

* กินข้าวเที่ยง

* ทำงานต่อ

* บ่ายสามครึ่ง อ่านบล็อกดีกว่า ทำมาเยอะแระ

* ห้าโมงครึ่ง กลับบ้านดีกว่า อยู่ไปก็ไม่มีไรดีขึ้นมา

* หกโมง หลับบนรถเมล์ ให้ตายเหอะ ไม่เคยง่วงยังงี้มาก่อนเลยในชีวิต ขายคอนโดไปซื้อรถเมล์ดีมั้ย

* หกโมงครึ่ง ถึงห้อง ไม่รู้จะกินไร หนีไม่พ้นข้าวเหนียวหมูปิ้งทู้กที

* อาบน้ำ ดูข่าว ดาวกระจาย

* ออนเอ็ม เออช่วงนี้แหละที่ผ่อนคลายที่สุด

* ดึกแระ นอนดีกว่า พรุงนี้ต้องทำงาน จ๊ากกกกก ไม่ไปทำงานได้มั้ยเนี่ย?????

เฮ้อ!!! ชีวิตประจำวันของเรา